Tebbet Suresi

LEHEB (TEBBET) SURESİ
GİRİŞ
Adı: Birinci ayetteki “Leheb” kelimesi sureye isim olmuştur.
Nüzul Zamanı: Bu surenin Mekkî olduğu konusu, müfessirler arasında ihtilaflıdır. Aynı
zamanda, surenin tam nüzul zamanının, Mekke döneminin hangi kesiminde olduğunu tayin
etmek de oldukça güçtür. Fakat surenin Ebu Leheb’i zikretmesinden, bu kişinin
Rasulullah’a karşı davranışının, sınırı aştığı bir dönemde nazil olduğu çıkarılabilir. Bu şahıs
o dönemde İslam’a karşı önemli bir engel durumundaydı. İhtimaldir ki bu sure, Kureyş’in
diğer kabilelerinin Rasulullah’a ve O’nun kabilesine karşı boykot ilan edip, onları mahsur
bıraktıkları, ancak yalnız Ebu Leheb’in, boykot altındaki kabilesini terkederek düşmanların
safında yer aldığı zaman nazil olmuştur. Benim bu çıkarımım şuna dayanır: Ebu Leheb
Rasulullah’ın amcasıydı. Bu nedenle, Ebu Leheb sınırı aşmadıkça yeğeninin ağzından kötü
söz çıkması münasip olmazdı. İslam’a muhalefetin başlangıcında bu sure nazil olsaydı,
Kureyş’in ahlâkî anlayışına göre bir yeğenin amcasını kötülemesi ayıp sayılacaktı. Onun için
sure, Ebu Leheb sınırı aştığı zaman nazil oldu.
Tarihî arkaplan: Kur’an-ı Kerim’in sadece bir yerinde, bir İslam düşmanı ismi anılarak
lanetlenmiştir. Oysa hem Mekke’de, hem de hicretten sonra Medine’de bazı kişiler İslam
ve Rasulullah’a düşmanlıkta Ebu Leheb’ten de ileri gitmişlerdi. Burada bu şahsın isim
anılarak lanetlenmesinin, hangi özelliğinden dolayı olduğu sorulabilir. Bunu anlamak için, o
dönemin Arap toplumuna ve o toplumda Ebu Leheb’in rolüne bakmak gerekir.
Arabistan’ın eski dönemlerinde her tarafta anarşi ve kanunsuzluk yaygındı. Asırlarca
süren bu hal içinde bir kişinin mal, can, şeref güvenliği için aile, kan ve kabile bağından
başka bir güvencesi yoktu. Onun için o dönemdeki Arap toplumunda akrabalara iyi
davranmak temel ahlâkî unsurlardandı ve buna çok önem veriliyordu. Sı-la-i rahimi kesmek
büyük bir ayıp sayılıyordu. Bu nedenle, Rasulullah İslamî davete başlayıp, Kureyş’in diğer
kabileleri ve reisleri de O’na karşı çıktıklarında, Haşim oğulları ve Muttalib oğulları
Rasulullah’a karşı çıkmamışlar, üstelik açıkça himaye etmişlerdi. Halbuki birçoğu
Rasulullah’ın nübüvvetine inanmıyordu. Diğer kabileler, Haşim ve Muttalib oğullarını hiçbir
zaman atalarının dininden dönmekle suçlamamışlardı. Çünkü onların, kabilelerinden bir
kişiyi düşmana teslim etmeyecekleri biliniyor ve kabul ediliyordu. Kabileden birisini himaye
etmek, Kureyş’e göre doğal bir durumdu.
Cahiliye dönemi Araplarının bile vacibu’l ihtiram kabul ettikleri bu ahlâkî anlayışa sadece
Rasulullah’ın, babası Abdullah ile aynı babadan olan amcası Ebu Leheb karşı çıkmıştı. Oysa
Araplarda amca, baba yerine sayılıyordu. Yeğenin babası ölmüşse, amcanın, yeğenine kendi
çocuğu gibi bakması beklenirdi. Ama bu şahıs İslam’a buğzu ve küfre de muhabbeti
nedeniyle bu Arap geleneğini çiğnemişti.
Muhaddisler pek çok senet ile, İbn Abbas’tan şu rivayeti nakletmişlerdir: Rasulullah’a,
daveti genel olarak yayma emri verildiği ve Kur’an’dan, “önce yakın akrabalarını uyar”
ayeti nazil olduğu zaman Rasulullah safa tepesine çıkarak: “Ey Sabaha! (sabahın afeti)”
diye bağırdı. Araplarda bu çağrı, tam sabaha karşı düşmanın bir kabileye hücum etmek için
geldiği görüldüğü zaman yapılırdı. Çevrede, “bu ses kimindir?” diye sorulduğunda,
“Muhammed’in (s.a) sesi” cevabı verildi. Bunu duyan Kureyş’in bütün kabileleri koşarak
geldiler. Gelemeyenler, kendi yerlerine bir temsilci gönderdiler. Herkes toplandığında
Rasulullah her bir kabileyi ismi ile çağırarak ‘ey benî Haşim, ey beni Muttalib, ey benî
Fahr v.s. Dağın arkasında bir ordu size hücum edecek desem inanır mısınız?” dedi.
Oradakiler “evet, çünkü biz senden hiç yalan söz işitmedik” dediler. Bunun üzerine
Rasulullah: “Ben sizi ilerideki büyük azap ile uyarıyorum” dedi. Herkesten önce Ebu Leheb
“Tebbe leke, hel li hâzâ cema’te nâ? (kahrolası, bunun için mi bizi topladın?) dedi. Bir
rivayet de şöyledir: Ebu Leheb, Rasulullah’a atmak için taş aldı. (Müsned-i Ahmed, Buharî,
Tirmizî, İbn Cerir, Müslim v.s.).
İbn Zeyd’den şöyle rivayet edilmiştir: Ebu Leheb bir gün Rasulullah’a, “Eğer dinini kabul
edersem benim için ne var?” diye sordu. Rasulullah: “Diğer iman edenlere ne varsa senin
için de o var” buyurdu. Ebu Leheb: “Benim için bir ayrıcalık yok mu?” dedi. Rasulullah,
“Başka ne istiyorsun?” buyurdu. Ebu Leheb şöyle karşılık verdi: “Kahrolası din, beni
başkaları ile eşit kılıyor.” (İbn Cerir)
Ebu Leheb Mekke’de Rasulullah’ın kapı komşusuydu. İki ev arasında sadece bir duvar
vardı. Ayrıca Hâkim b. As (Mervan’ın babası), Utbe b. Ebu Muayt, Adiyy b. Hamra ve
İbnü’l Asdâu’l Hazelî de Rasulullah’a komşu idiler. Bunlar Rasulullah’ı evinde de rahat
bırakmıyorlardı. Rasulullah namaz kılarken, üzerine keçinin işkembesini atıyorlardı. Bazen
de Rasulullah’ın evinde pişen yemeğe pislik bulaştırıyorlardı. Rasulullah ise dışarı çıkıp
onlara, “ey Benî Abdumenaf, bu ne biçim komşuluk” dedi. Ebu Leheb’in karısı Ümmü Cemil
de (Ebu Süfyan’ın kız kardeşi) her gece, Rasulullah sabah erken dışarı çıkarken ayaklarına
batsın diye Rasulullah’ın kapısının önüne dikenler koyardı. (Beyhakî, İbn Ebi Hatim, İbn
Cerir, İbn Asakir, İbn Hişam).
Nübüvvetten önce Rasulullah’ın iki kızı, Ebu Leheb’in iki oğlu olan Utbe ve Uteybe ile
evliydi. Rasulullah İslamî davete başladığında Ebu Leheb, oğullarına, “Muhammed’in
kızlarını boşamadıkça sizlerle görüşmem haram olsun” dedi. Bunun üzerine oğulları
Rasulullah’ın kızlarını boşadılar. Ama Uteybe bununla da kalmayarak cahiliyette o kadar
ileri gitti ki, bir gün Rasulullah’ın karşısına çıkarak, “Ben, en-necmu îzâ heva’yı ve ellezî
denâ fe tedella’yı inkâr ediyorum” dedi. Böyle söyledikten sonra Rasulullah’ın tarafına
tükürdü. Ama bu, Rasulullah’a isabet etmedi. Rasulullah şöyle dedi: “Allah’ım buna
köpeklerinden bir köpeği musallat et”. Daha sonra Uteybe babası ile Şam seferine gitti.
Sefer sırasında kafile gece bir yerde kamp kurdu. Oradaki yerliler onlara, geceleri vahşi
hayvanların geldiğini söylediler. Ebu Leheb arkadaşlarına, “Ey ehli Kureyş, oğlumu korumak
için bir tedbir alın. Çünkü Muhammed ona beddua etti” dedi. Bunun üzerine kafiledekiler
develerini Uteybe’nin çevresine çöktürerek uyudular. Gece bir aslan gelerek develerin
arasından geçti ve Uteybe’yi parçalayarak yedi. (el-İstiab İbn Abdilberr, el-İsabe İbn
hacer, Delailu’l Nübüvve Naim el-İsfahanî, Ravzu’l anf Süheylî) rivayetlerde ihtilaf
vardır. Bazılarına göre bu olay nübüvvetten hemen sonra vuku bulmuş, bazılarına göre de
Leheb suresinin nüzulünden sonra meydana gelmiştir. Ölen kişinin Utbe mi, Uteybe mi
olduğunda ihtilaf vardır. Ancak Utbe’nin, Mekke fethinden sonra İslam’ı kabul edip
Rasulullah’a biat ettiği sabittir. Öyleyse ölen kişi Uteybe idi.
Ebu Leheb’in kötülüğü o kadar ileriydi ki, Rasulullah’ın oğlu Kasım’dan sonra Abdullah da
vefat ettiğinde, yeğenini teselli edeceği yerde bayram yapmıştı. Koşarak Kureyş
reislerinin yanına gitmiş ve onlara Hz. Muhammed’in (s.a) köksüz kaldığını müjdelemiş(!)ti.
Bu davranışı Kevser suresinde zikretmiştik.
Rasulullah İslamî davet için nereye gitse Ebu Leheb de peşinden gider ve oradakileri,
Rasulullah’ın anlattıklarına kulak vermemeleri için uyarırdı. Rubeyye b. Abâde’d Deylî
şöyle beyan eder: Ben gençtim. Babamla beraber Zu’l Mecaz pazarına gittim. Orada
Rasulullah’ı, “Ey insanlar! Allah’tan başka mabud yoktur deyin, kurtulun” derken gördüm.
O’nun arkasında bir şahıs da: “Bu yalancıdır. Atalarının dininden dönmüştür” diyordu. Bu
şahsın kim olduğunu sordum. Bana, amcası Ebu Leheb olduğu söylendi. (Müsned-i Ahmed,
Beyhakî). İkinci rivayet yine Rubeyye’den ve şöyledir: Ben Rasulullah’ı, her kabilenin
kaldığı yere giderek, “Ey beni filan! Ben size Allah’ın Rasulü olarak gönderildim. Yalnız
Allah’a ibadet etmenizi ve O’na ortak koşmamanızı tavsiye ediyorum. Siz de beni tasdik
edin ve bana yardım edin. Sayenizde Allah’ın beni görevlendirdiği bu işi tamamlıyayım”
derken gördüm. O’nun arkasından da başka bir şahıs gelir ve: “Ey benî filan! Bu kişi sizi
Lat ve Uzza’dan döndürerek, getirdiği bid’at ve sapıklığa sürüklemek istiyor. Dediklerine
kesinlikle kulak vermeyin, onu kabul etmeyin” diyordu. Ben babama bu şahsın kim olduğunu
sordum. Babam: “O’nun amcası Ebu Leheb” dedi. (Müsned-i Ahmed, Taberanî). Tarık b.
Abdullah el-Muharibi’nin rivayeti de bunun benzeridir. O şöyle diyor: Ben Zu’l Mecaz
pazarında Rasulullah’ın halka: “Ey insanlar! Lâ ilahe illallah deyin, kurtulun” dediğini
gördüm. Arkasından bir şahıs da ona taş atıyordu. Hatta Rasulullah’ın ayakkabısı kan ile
dolmuştu. O şahıs şöyle diyordu: “O yalancıdır. Söylediklerine kulak asmayın”. Ben bu
şahsın kim olduğunu halka sordum. Onlar: “Onun amcası Ebu Leheb” dediler. (Tirmizî).
Nübüvvetin 7. senesinde Kureyş’in bütün kabileleri, Benî Haşim ve Benî Muttalib’i sosyal
ve ekonomik olarak boykot etmişlerdi. Ancak bu iki kabile de Rasulullah’ı himaye etmede
sebat gösterdiler ve Şib-i Ebi Talib’te mahsur kaldılar. O günlerde, kabilesinden ayrılarak
kâfir Kureyş’lilerin yanında yer alan tek kişi Ebu Leheb’ti. Bu boykot 3 sene devam etti.
Bu sırada Benî Haşim ve Benî Muttalib aç kalmışlardı. Yiyecek almak için Mekke’ye gelen
ticarî kafilelere yaklaştıklarında Ebu Leheb kafiledekilere şöyle derdi: “Bunlardan çok
yüksek fiat taleb edin ki o malı alamasınlar. Zararınızı ben karşılarım.”
Bu nedenle tüccarlar çok yüksek fiat istiyorlardı. Ebi Talib mahallesinde mahsur kalanlar
da ihtiyaçlarını alamıyorlar ve aç kalan çoluk çocuklarına elleri boş dönüyorlardı. Daha
sonra Ebu Leheb o tüccarlardan, normal piyasa fiatı ile bütün mallarını satın alıyordu. (İbn
Sa’d ve İbn Hişam).
Bu şahıs, bu tip hareketleri nedeniyle Leheb suresinde ismi anılarak lanetlenmiştir. Buna
özellikle gerek vardı. Çünkü, Mekke’ye dışardan gelen hacılar çeşitli yerlerde konaklayıp
pazarlarda toplandıklarında, Rasulullah’a kendi amcası arkasından giderek karşı çıkıyordu.
Arap adetlerine göre bir amcanın sebepsiz olarak yeğenine kötü davranması mümkün
değildi. O’nu taşlaması ve itham etmesi de imkânsızdı. Onun için hacılar, Ebu Leheb’in
Rasulullah’a muhalefet etmesi nedeniyle Rasulullah hakkında şüpheye düşüyorlardı. Bu
sure nazil olduktan sonra Ebu Leheb’in dengesi bozuldu, kızarak saçmalamaya başladı.
Ondan sonra herkes, bu şahsın Rasulullah’a olan düşmanlığından dolayı deli divaneye
döndüğünü ve sözüne itibar edilemeyeceğini düşünmeye başladı.
Ayrıca Rasulullah’ın amcasının, isim anılarak lanetlenmesinden sonra herkeste,
Rasulullah’ın din hakkında uzlaşmaya girebileceği ümidi kesildi. Çünkü Rasulullah kendi
amcası için bile bunları söyledikten sonra, bir başkası ile uzlaşmasına hiç imkân yoktu.
İman eden bir yabancı Rasulullah’a akrabasından da yakın oluyor, küfür üzerinde devam
eden kişi, kendi akrabası bile olsa bir yabancı olarak kalıyordu. Şunun veya bunun oğlu
olmasının hiçbir önemi yoktu.